http://issuu.com/athina-riz/docs/lisboa

στιγμιοτυπο

πριν μερικές ημέρες βρηκα ένα ρολόι που φορούσα παλιά σε ένα συρτάρι μου. Δε μπορούσα να θυμηθώ γιατί αντικαταστάθηκε. του άλλαξα μπαταρία, του καθάρισα το λουράκι και άρχισα να το φοράω ξανά, χαρούμενη για την ανακάλυψή μου.

το σάββατο που πέρασε, γύρισα σπίτι και το ρολόι μου έδειχνε 20 λεπτά πίσω από την ώρα που έδειχναν το ρολόι της κουζίνας και κινητό μου. Μμμ.. σταμάτησα να φοράω αυτό το ρολόι με το διάφανο ρουλάκι επειδή έχανε χρόνο, θυμήθηκα. Ενώ περνούσε μία ώρα για τον υπόλοιπο κόσμο, για το ρολόι μου είχαν περάσει 45 λεπτά, η κάθε ώρα κρατούσε λίγο πιο πολύ, ο χρόνος για το ρολόι μου είχε διάσταση διαφορετική από την αντικειμενική.

Θυμήθηκα να βάζω εκνευρισμένη το ρολόι μου στο συρτάρι, αποφασισμένη ότι με την πρώτη ευκαιρία θα το πάω να μου το φτιάξουν. Σήμερα όμως, δε με ενοχλεί τόσο. Ίσα-ίσα. Ίσως είναι καλύτερα να μπορώ να περάσω περισσότερο χρόνο από τους γύρω μου σε κάθε στιγμιότυπο.

μου αρέσει να σκέφτομαι ότι κάποια πράγματα στη ζωή δεν είναι συμπτώσεις

among many, a week

Διάβασα κάπου ότι για να μαθουμε ποιοι είμαστε, θα πρέπει να κατανοήσουμε το πώς με τους άλλους. Για μία εβδομάδα, θέλω να αποστασιωποιηθώ, να γίνω δύο άνθρωποι. Εγώ και ο παρατηρητής του εαυτού μου. Να καταλάβω αν όντως είμαι υπερβολική. Αν είμαι πιο ευαίσθητη από όσο θα έπρεπε. Αν παίρνω τα πράγματα πιο σοβαρά ή ακόμη αν προσδίδω βαρύτητα σε λάθος πτυχές τους. Διαδικασία.

μα για καρδια εχεις μια πετρα

Στα μυθιστορήματα με συναρπάζουν οι στιγμές που η ζωή του ήρωα διασταυρώνεται με κάτι που έχω ήδη σκεφτεί ή ζήσει χωρίς να το θεωρώ αξιοσημείωτο, είπε. Στην Αμάντα αρέσει πάρα πολύ να πετάει κάτι τέτοια γνωμικά, σαν επίλογο μακροσκελέστατων μονολόγων. Είναι αυτοί οι μονόλογοι που ακολουθούν τρία κουτάκια μπύρα, μία τετάρτη απόγευμα, τότε που πολλές ώρες έχουν περάσει και πολλές μέρες. Νομίζω ότι τα λέει για να δει αν την παρακολουθούμε. Όποτε την ακούω να λέει κάτι τέτοιο, στρέφω το κεφάλι μου απότομα, το συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μυ σκορπίζει στον ουρανό και θυμώνω με τον εαυτό μου που έχασα την προτελευταία της φράση για να καταλάβω πώς ακριβώς έκανε τη γέφυρα. Δύσκολο πράγμα οι γέφυρες.

Τέλος πάντων, αυτή τη φορά, σκέφτομαι ότι όχι μόνο στα μυθιστορήματα αλλά και στα σίριαλ, αυτό είναι που με συναρπάζει. Τι σχέση έχουν οι ήρωες των μυθιστορημάτων με τους ήρωες των σίριαλ; Ρηχότητα.

κυνισμος.-

καταλήγω στο ότι μπορώ να χωρίσω τους ανθρώπους που με περιβάλλον σε τρεις κατηγορίες: εκείνοι που αγαπώ, εκείνοι που αντιπαθώ και εκείνοι που με αφήνουν αδιάφορη.

Για εκείνους που νιώθω αντιπάθεια, νομίζω ότι το συναίσθημα αυτό προκύπτει σαν αντίδραση στο ενδεχόμενο να γίνω κάποτε σαν αυτούς.

η ανατομία της μελαγχολίας

Κοντά στο παλιό μου σπίτι υπάρχει μία παιδική χαρά. Όχι κανένα υπερθέαμα. Οκτώ παιχνίδια όλα κι όλα. Δυο κούνιες, μία τσουλήθρα, δύο τραμπάλες και και δύο-τρία από αυτά τα βλαμμένα παιχνίδια που ανεβαίνεις, γυρίζεις για λίγο και αν είσαι πάνω από δέκα χρονών κατεβαίνεις μετά από λίγα λεπτά με πονοκέφαλο ή βγαλμένο ώμο. Παλιά, που έμενα στο άλλο σπίτι, πήγαινα σε αυτή την παιδική χαρά όποτε ήμουν στεναχωρημένη. Ήταν μάλιστα η απάντησή μου σε αυτόν τον νεαρό που κάποια φορά είχε αναρωτηθεί πού πας βόλτα σε μία πόλη όταν έχεις μελαγχολία. Λίγη ή πολλή. Εγώ, είχα περάσει μία περίοδο πολλής μελαγχολίας που πήγαινα κάθε δύο μέρες σε αυτή τη παιδική χαρά. Από τις τόσες βραδινές ώρες που είχα περάσει κάνοντας κούνια, μάλιστα, μερικά πρωινά, ξυπνούσα με πιασμένα πόδια. Μέχρι το μεσημέρι είχε περάσει.

Σήμερα πέρασα ξανά από αυτή την παιδική χαρά. Σε αντίθεση με την αίσθηση που έχω όταν συναντάω ανθρώπους ή καταστάσεις μετά από καιρό, όλα ήταν τα ίδια. Όπως τα είχα αφήσει τότε, πριν μετακομίσω και αλλάξω γειτονιά και συνήθειες.

Προσπάθησα να σκεφτώ για λίγο τι με οδηγούσε στις κούνιες κάθε φορά, εκείνη την περίοδο. Αμφιβολία. Μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ όλη τη μέρα, μάλλον αυτό είναι η απάντησή που ψάχνω και τώρα. Αμφιβολία. Δηλαδή να αναρωτιέσαι για πράγματα που θεωρείς σταθερά. Αμφιβολία. Είναι σαν υποψία προδοσίας, βρίσκεσαι εκτεθειμένος, εκκρεμής. Έσφιξα τις αλυσίδες που με κρατούσαν εκκρεμή και συγκέντρωσα όλη μου την ορμή στο πρόσωπό μου, κόντρα στον άνεμο. Δε ξέρω αν θα με πονάνε ξανά τα πόδια μου αύριο.

απορία

αναρωτιέμαι γιατί. δεν ξέρω. ψάχνω να βρω ένα λόγο, ψάχνω να βρω μία μόνο δικαιολογία. προσπαθώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να με πείσω ότι κάνω λάθος. ή ότι κάνω το σωστό. ή για να βρω ένα λόγο να προχωρήσω παραπέρα. αλλά δε μπορώ να βρω ούτε ένα λόγο, ούτε μία δικαιολογία, ούτε μία λέξη.

βλέπουν όλοι το κόκκινο με τον ίδιο τρόπο;